Ze maakten de keuze om in hongerstaking te gaan. Helemaal alleen met hun lijden, zien ze geen andere uitweg meer. Tegen het advies van hun arts,van hun vrienden en soms zelfs tegen het advies van hun familie die in Gaza is achtergebleven.
Ze zijn er alleen aan begonnen. In het huis van een particulier.
Ze verblijven legaal in België. Hun familie beschikt over een visum van de Belgische autoriteiten. Maar ondanks hun wettelijke stappen, ondanks hun talrijke protestacties, weigert de Belgische regering de nodige stappen te ondernemen om hen te evacueren. Frankrijk heeft het gedaan, Spanje heeft het gedaan, Nederland heeft het gedaan, het Italië van Meloni heeft het gedaan. België weigert hun dit recht.
Daarom hebben zij deze hongerstaking begonnen.
Laat degene die nog nooit 's ochtends wakker is geworden met de vraag of zijn of haar kind nog leeft, de eerste steen werpen. Wij niet.
Toen we ervan hoorden, vonden we dat het onze plicht was om hun actie breed bekend te maken. Anders zouden ze alleen zijn gebleven, verloren, in gevaar en zonder effect.
We zijn op zoek gegaan naar een plek die tegelijk bescherming bood en toegankelijk was. Het team van House of Compassion, in de Begijnhofkerk in Brussel, begreep onmiddellijk hoeveel leed er achter deze daad van verzet schuilgaat. Samen met alle betrokken partijen werd afgesproken het aantal hongerstakers tot vijf te beperken.
Vanaf de eerste minuut zijn we op zoek gegaan naar artsen die hen dag na dag konden begeleiden. Een team van vijf tot zeven artsen en verpleegkundigen bood zich onmiddellijk vrijwillig aan.
Samen met PALFAM, het collectief van Palestijnse families in België, House of Compassion en het steuncomité voor PALFAM hebben we een hecht, verantwoordelijk en empathisch team gevormd.
Onze eerste bekommernis is de gezondheid van de hongerstakers. De artsen, onder wie een Arabischtalige arts, onderzoeken hen elke dag en beslissen indien nodig over een ziekenhuisopname. Eén van de hongerstakers is gisteren opgenomen in het ziekenhuis. We volgen de instructies van de artsen nauwgezet: water, zoutcapsules, vitamine B, enzovoort.
Tegelijk respecteren we de wil van de hongerstakers. Alleen zij hebben het recht om over hun eigen lichaam te beschikken.
Onze tweede bekommernis is dat deze actie bekend wordt bij het grote publiek. Anders zijn hun offers tevergeefs. Daarom hebben we een persconferentie georganiseerd waarop talrijke media aanwezig waren, evenals tientallen Palestijnse vaders en moeders (zie foto).
Dit moment van intense menselijke solidariteit is een krachtig medicijn, zonder bijwerkingen, behalve dan dat het hun mentale en emotionele kracht versterkt.
Elke aanwezigheid aan hun zijde brengt een menselijke warmte die geen enkele zon kan vervangen.
Hun kinderen zijn onze kinderen, hun echtgenote of echtgenoot zijn de onze.
Pour PALFAM Support
Nadine, Griet, Theo
Commentaires
Enregistrer un commentaire